RSS  

یار بود و عشق بود و دست من

آسمان و ماه و چشم مست من

زندگی مثل گل قالی نبود

عشق‌ها، بی روح و پوشالی نبود

عشق یک چشم پر از آیینه بود

قلب‌ها خالی از هر کینه بود

عشق مثل عمق اقیانوس بود

بی‌وفایی همچنان کابوس بود

راستی امروز آن گلشن کجاست ؟

جایگاه عشق ورزیدن کجاست ؟

از چه ما با قلب صادق بد شدیم ؟

امتحان عشق بود و رد شدیم

راستی آن روز رؤیایی چه شد ؟

آن همه عشق اهورایی چه شد ؟

چشمهایی که به قلبم دوخت کو ؟

هستیم را پای تا سر سوخت کو ؟

عشق اگر جویم عذابم می‌دهند

کودکم خوانند و خوابم می‌دهند

خانه‌ها خالی شده از یاسمن

یاران می خندد به قلب پاک من

گفت شاعر : عشق جز افسانه نیست

شمع عاشق نیست پروانه نیست

یک دروغ کهنه کمرنگ بود

شمع با پروانه کی یکرنگ بود ؟

من ولی گویم که عشق افسانه نیست

هرکه جوید عشق را دیوانه نیست

مردمند آنان که خود افسانه ‌اند

دلخوش جام می و پیمانه ‌اند

مردمان را طاقت دیروز نیست

تاب اشک و ناله ی جانسوز نیست

مردمان با عشق و مستی بد شدند

عشق را دیدند و غافل رد شدند

رد شدند و سوی دولت آمدند

عشق را کشتند و راحت آمدند

راستی آن روز زیبا بود عشق

کاش اینک هم شکوفا بود عشق

عشق یک حادثه‌ ساده نبود ، اما از آن ساده گذشتیم ..
عشق اشک چشم من بود وقتی از من پرسیدی هنوز دوستم داری ..
عشق آینه تصویر تو هست که هر روز صبح مثل خورشید جلوی چشمانم طلوع می‌ کند ..
عشق صدای خورده‌های الماس بود وقتی که قلبم از رفتن تومی شکست ..
عشق آخرین نگاه اشک‌آلود من بود وقتی که  ساک سفرت را بستی ...
عشق کادوی تولد تو هست، که وقتی نیستی ، مجبورم عشقم را در  خاطراتم محبوس کنم.
عشق گوش کردن به شعر « لحظه دیدار نزدیک است » رضا صادقی است ، وقتی فردا صبح قرار است تو را ببینم ...
.لحظه دیدار دوباره نزدیک است اما ..........................  تو این نقطه چین ها را میدانی پس بیش از این ادامه ندهم.

شادمهر 2 بهمن 1387 ساعت 15

امشب دیگر سکوت را بشکن یگانه ام!

ببین این منم

این منم که به کلبه عشقمان بازگشته ام!

جای تو خالی است...
 
ببین کلبه را امشب چراغانی کرده ام

از این دیوار به آن دیوار ریسه کشیده ام

برگرد یگانه  من!
 
بگو چه میخواهی

چشم آبی می خواهی باشد سراپا دریا می شوم!

گیسوی مشکی می خواهی آسمان شب می شوم!

راستی آسمان را ببین

لباس مهمانی برتن کرده است

او را هم امشب دعوت کرده ام

تا در آغوش هم به ستارگان پیراهنش خیره شویم...
 
من را ببین!

ببین دستان سنگدل خزان چه برسرش آورده است

ببین غم دوری تو چگونه بغضش را تکه تکه کرده است

ببین چگونه احساسش هزار پاره شده است

ببین لبانش رنگ لبخند را از یاد برده اند

ببین...

برگرد نازنین یگانه ام!

برگرد تا کلبه عشقمان را ستاره باران کنیم

برگرد تا دور تا دور باغچه را بنفشه بکاریم

برگرد تا امشب از بوی اطلسی ها سرمست شویم

برگرد که من آغوش سبز تو را می طلبم

برگرد? برگرد برگرد...

اگر بیایی تمام شهر را گلباران میکنم

اگر بیایی تا صبح غزل عشق برایت می خوانم

اگر بیایی...

راستی از کدام سو می آیی؟

از آسمان? از پشت ماه یا از ورای امواج دریا؟

همسایه پری دریایی شده بودی

که مرا از یاد بردی

یا ماه تو را افسون کرده بود؟!

برگرد که امشب

بهار چشمانش را سرمه کشیده است

برگرد که امشب

سرخی آتش را بر لبانم نشانده ام

برگرد که امشب

گیسوان مواج دریا را به امانت گرفته ام!
 
امشب آنقدر می نویسم تا تو بیایی...
 
کاش! موقع رفتن ازت قول میگرفتم که بر میگردی

کاش! به عطر اطلسی ها قسمت می دادم

کاش! با ناز چشمانم افسونت میکردم...

راستی امشب بلبلان را هم خبر کرده ام

تا من و تو زیر باران آوازشان تاصبح برقصیم!
 
باران...

میدانم که عاشق بارانی اصلا ای کاش! من باران بودم تا شاید دوستم میداشتی...

هروقت باران اشکهایش را پشت شیشه اتاق می ریخت

من به یادت اشکهایم را روی گلهای قالی می ریختم...
 
برگرد امشب یگانه ام!

شب تاب ها  را گفته ام که کلبه مان را نورباران کنند!

به گلهای سرخ گفته ام که کلبه را عطر افشان کنند!

میدانم که گل سرخ را دوست داری

ای کاش! گل سرخ بودم تا شاید دوستم میداشتی!

باورت نمیشود!

تا نبینی باورت نمیشود

حتی در خیالت هم نمی گنجد که امشب چه مهمانی برپا کرده ام!

ولی تا تو...

ولی تا تو نیایی جشن من رنگ عشق نمیگیرد...
 
برگرد امشب نازنین یگانه ام!

سحر نزدیک است نگذار که طلوع خورشید بزم شبانه مان را بر هم بزند!

آخر فردا دیگر من نیستم که برایت لبخند بزنم

دیگر فردا من نیستم که نگاهت را بوسه باران کنم

دیگر فردا من نیستم که سرم را مهمان شانه هایت کنم

دیگر فردا من نیستم که احساسم را نقاشی کنی!

برگرد امشب نازنین یگانه ام! سحر نزدیک است

دیگر فردا من نیستم؟ من نیستم

منی...

نیست نیست نیست!

شادمهر 12 آبان 1387 ساعت 1.41 بامداد

خسته ام از این روزهای تنهایی بازهم پاییز لعنتی فرا رسید نمیدانم چه حکمتی است که من و تو هیچ موقع در فصل پاییز در کنار هم نیستیم همیشه روزهای پاییز من را یاد تنهایی و غم می اندازد روزهایی که پر از درد و غربت است در باورم نمیگنجید که امسال هم  دور از هم باشیم روزهای پر از استرسی است نمیدانم این انتظار کی به پایان خواهد رسید

چشمانم در نگاهش ساعتها خيره ماند

حرفي براي هم نداشتيم

زيرا قلبهايمان در حال نجوا بودند

نميخواستيم خلوتشان را بر هم زنيم

سكوت را ترجيح داديم

تا قلبهايمان درد و دل كنند

چشمهايش عمق عشق را فرياد ميزد

هوس بوسيدن لبهايش آزارم ميداد

عشق مقدسمان را با هوسي زودگذر آلوده نكردم

نزدیکتر بیا
پای امدنت که شد
به هوای خیسی میرسی.
پشت نقاب مترسکی رو به خورشید
وسط مزرعه ی خود کاشته هایم ایستاده ام.
خاموش باش
اینجا صدایمان را نوک انگشتهایمان لمس میکنیم.
نزدیکتر بیا
بی هیچ عطر غریبه ای 
بوی تنت اغاز فصل سرمستی تمام گلهای مزرعست.
نزدیکتر که امدی
گرمی نفسهایت
روی پوست صورتم
خواب صد ساله ام را میشکند.
موج میزند زندگی
از مویرگهای جان گرفته صورتم
به بند بند تنم.
نزدیکتر که امدی
دیگر نیازی به خورشید نیست
همیشه تب داریم

Richard Marx - Right Here Waiting

Oceans apart day after day

هر روز و هر روز اقیانوسها از هم فاصله می گیرند
And I slowly go insane

و من کم کم دارم دیوونه میشم
I hear your voice on the line

صدات رو پشت تلفن میشنوم
But it doesn't stop the pain

ولی ذره ای از دردم رو کم نمیکنه

If I see you next to never

اگه دیگه نبینمت
How can we say forever

چطور میتونیم به هم بگیم

Wherever you go

هر جا که بری
Whatever you do

هر کاری که بکنی
I will be right here waiting for you

من همینجا منتظرت می مونم
Whatever it takes

هر چی پیش بیاد
Or how my heart breaks

یا حتی اگه قلبم بشکنه
I will be right here waiting for you

من همینجا منتظرت می مونم

I took for granted,all the times

من همه چیز را بدون سپاس گذاری پذیرفتم
That I thought would last somehow

که فکر میکردم آخرین بار خواهد بود
I hear the laughter,I taste the tears

صدای خنده هایت را میشنوم، مزه اشکهایت را احساس می کنم
But I can't get near you now

ولی نمیتونم پیشت باشم!

Oh,can't you see it baby

آه عزیزم نمیتونی ببینی
You've got me goin' crazy

که داری منو دیوونه میکنی

Wherever you go

هر جا که بری
Whatever you do

هر کاری که بکنی
I will be right here waiting for you

من همینجا منتظرت می مونم
Whatever it takes

هر چی پیش بیاد
Or how my heart breaks

یا حتی اگه قلبم بشکنه
I will be right here waiting for you

من همینجا منتظرت می مونم

I wonder how we can survive
This romance

تو این فکرم که چطور میخوایم این عشق و عاشقی رو ختم به خیر کنیم؟!
But in the end if I'm with you

ولی در آخر اگه با تو باشم
I'll take the chance

این شانس رو از دست نمیدم

Oh,can't you see it baby

آه عزیزم نمیتونی ببینی
You've got me goin' crazy

که داری منو دیوونه میکنی

Wherever you go

هر جا که بری
Whatever you do

هر کاری که بکنی
I will be right here waiting for you

من همینجا منتظرت می مونم
Whatever it takes

هر چی پیش بیاد
Or how my heart breaks

یا حتی اگه قلبم بشکنه
I will be right here waiting for you

من همینجا منتظرت می مونم

شادمهر 22 مهر 1387 ساعت 15 دقیقه بامداد

وقتی من می مانم و تنهایی حتی آسمان هم بهانه ای می شود

 برای گریستن و فرصتی که تمام

وجود را در عرصه ی «دل» پنهان کنی... آنجا که نوای آرام بخش

 خلوتم، رها می شود از هر چه وابستگی ... از هر چه خستگی است... 

خدایا خسته ام از دنیا

خودم خسته ام ، خدایا من طاقت دوری را ندارم ،

 فاصله ام با افسانه هایم روز به روز بیشتر

میشود با چشمان اشک آلود بار دیگر مجبور

 به خداحافظی هستم

 خداحافظی که باردگر من را در

 تنهایی خود خفه می کند ، خدایا من برای

 هر انسان بهترین آرزوها را دارم

 چرا افسانه افسانه هایم را به از من میگیرد .

سکوت تنهایی سنگین است

سکوت تاریکی

سکوت همهمه های تهی سرگردان

سکوت فاصله هایی که فکر می کردم

 حضور گرم او آن را تمام خواهد کرد

نگاه مضطرب به آن کبوتر سبک بال و جذام ترس  

حصار را بشکن

ستاره ای آنجاست

 ستاره ای تاریک

من از ستاره ی تاریک مرده می آیم

 بگو چه گونه گذشتی

وقتی هیچ نگاهی زخم دلم رو نمی دید

تنها نگاه تو بود که غربتم رو فهمید

وقتی تو گیرو داره حادثه کم آوردم

وقتی که با هر نفس روی دست شرم می مردم

قلب تو منجی زخم دلم شد

پنج شنبه  شب گریه هام تو دست تو بی سحر شد

از نفس افتادم و با تو نفس گرفتم

با تو غرورم رو از جاده ها پس گرفتم

وقتی آسمون هم غرورم رو نمی دید

وقتی هر پنجره به هق هق می خندید

وقتی که از سایه ها زخم های کهنه خوردم

تو بازی سر نوشت باختنم رو می بردم

با قلب شب کشیدت داغ

حتی به خاطر من از خودتم بریدی

یادم نمی رم خودت مرهم زخمم شدی

یادم نرفته چقدر به پای من کم شدی

نیست

نیست ولی تو که دردمو رو می دونی

هر جا که باشی بدون تو خاطرم می مونی

هر جا که باشی بدون تو خاطرم می مونی

هر جا که باشی

تنها ترین تنها شادمهر

کاش می شد سکوت غریبانه ی گنجشک های افسرده را معنا کرد...کاش می شد فریاد مظلومانه نیلوفر های مرداب را شنید... کاش می شد اندیشه و احساسم را به دست پیچکی بسپارم تا به هر کجا که می خواهند سر بکشند.... از تکرار ناقص خاطره ها , از تلاش بیهوده برای رفتن و نرسیدن مثل دو خط موازی خستم...

چقدر دلم گرفته از دار دنیا ، یه خدا داریم که اونم مارو پاک مارو فراموش کرده نمی گه یه دلبری اون پایین پایین ها داریم که هر روز داره صدام می زنه می دونم اون صدامو می شنوه داره جوابم رو می ده این منم که نمی تونم صداش رو بشنوم ولی اون قدر صداش می کنم که بتونم صداشو بشنوم که بهم بگه هنوز واسش عزیزم مثل اون موقع ها که هنوز جایی رو زمین نداشتم

تنهایم اصیل است


و اصالتم به جغدهای آواره شهر سوختگان میرسد


تنهایی مرا تو درک نخواهی کرد

 

سایه ام بر روی هیچ دیواری نیست


انزوای من اصیل است و بی سایه



ناله های مرا از دورترین بیشه دنیا گوش کن



ناله هایم تلخ است


پر از تنهایی


بغض تنهایی من را تو نخواهی فهمید

من سراپا بغضم




هیچکس را فراموش نکردم اما


خود فراموش شدم


ناله هایم تلخ است


بغض تنهایی من را تو نخواهی فهمید ....



تو نخواهی فهمید ....